كنفرانس ضد تروريسم پاريس

نگاه نو، ششم آوريل، دوهزار و پنج

سخنراني آقاي هادي شمس حائري ، مسعود خدابنده و محمد حسين سبحاني در كنفرانس ضد تروريسم در پاريس.

آقاي هادي شمس حائري:

با سلام خدمت شما و حضار گرامی من هادی شمس حائری هستم از سال 1975 با سازمان مجاهدین آشنا شدم و فعالیت خودم را شروع کردم و بعد از اینکه سازمان مجاهدین مبارزه مسلحانه اش را بدون اجازه از مردم بدون اطلاع ما آغاز کرد دو سال در ایران مخفی بودم و سپس از ایران خارج شدم و به منطقه کردستان آمدم و ترکیه و فرانسه و سپس عراق. وقتی که من با سازمان مجاهدین بودم اشکالات زیادی را می دیدم ولی به خاطر مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی ازش می گذشتم و زیاد اهمیت نمی دادم اما بعد از اینکه دیدم آقای محسن رضایی دبیر شورای ملی مقاومت و نماینده مسعود رجوی یک فردی را به نام فرهنگ جلوی دو کودک 5 و 6 ساله اش به شدت کتک زد آنجا دیگر تصمیم خودم را گرفتم که این سازمان جای من نیست. سازمانی است که شروع به هتک حرمت و نقض حقوق بشر کرده و دارد اعضایش را کتک می زند و در واقع شکنجه می دهد. پس از اعلام جدایی من را به زندان انداختند و من به مدت سه ماه زندان بودم به رجوی نامه ای نوشتم که جرم من چیست که من را در زندان انداختید آقای محسن رضایی همراه دو نفر دیگر به دفتر زندان آمد و من را احضار کردند و قرآن را باز کرد برای من از قرآن آیه ی اعدام را خواند و گفت جرم تو که از سازمان مجاهدین خارج شدی اعدام است. بعد از زندان ما را به رمادی تبعید کردند یک شهری بود که بسیار وضعیت زندگی در آنجا مشقت بار بود و مشکل بود و در نتیجه فعالیت و تلاشهایی که دوستانمان و خودم کردم به هلند آمدم از هلند تقاضای پناهندگی کردم وقتی که من در کمپ پناهندگی در هلند بودم به سازمان مجاهدین تلفن کردم گفتم که آدرس بچه های من را بدهید که من با آنها ارتباط داشته باشم و ببینم ایشان را بچه های من کجا هستند چون در جنگ خلیج این بچه ها را از عراق خارج کرده بودند و چند سال بود که من ندیده بودمشان آنها گفتند که برو گم شو مزدور، تو پدر بچه ها نیستی، پدر بچه ها مسعود و مریم هستند ما بچه ها را به تو نمی دهیم و من از بچه های خودم بی اطلاع بودم تا اینکه در سنین 16 سالگی در سال 1976 اینها را هر دو را از آلمان که مستقر بودند بدون اجازه و اطلاع من بر می دارند و به عراق می برند و ازشان یک عنصر تروریستی می سازند و اکنون هم من از آنها هیچ خبری ندارم مدت 14 سال است که من بچه هایم را ندیدم و هیچگونه رابطه تلفنی یا مکاتباتی و دیداری نداریم و من می دانم که بچه هایم آنجا ناراضی هستند و نمی خواهند آنجا بمانند. من الان نگران جان فرزندانم در عراق هستم وقتی که من به هلند آمدم اقدام به نوشتن کتاب در رابطه با مناسبات درونی مجاهدین کردم مجاهدین من را تهدید کردند تهدید تلفنی کردند اطلاعیه نوشتند علیه من عکس من هم روی اطلاعیه نصب کردند و در تمام در و دیوار شهر نصب و پخش کردند و بارها توسط مجاهدین من تهدید شدم دو بار به من حمله کردند و من را کتک زدند و تهدیدات مجاهدین علیه ما و علیه من و همه اعضای جدا شده همچنان ادامه دارد و ما از دست اینها در اروپا امنیت نداریم.

آقاي مسعود خدابنده:

سلام، سلام و ماشاالله

من الان یادم می افتاد که آن سالهایی که به قول معروف انجمن یا افرادی که جداشده بودند شروع به فعالیت کردند دو تا دوتا یکی یکی نصفی نصفی یه جایی صدایی در می آمد، بعد هم از آن طرف دویست تا سیصد تا هزار تا می ریختند روی سرشان، الان بگویید مثلاً هفتصد هشتصد نفر اینجا هستند، هفتصد هشتصد تا هم رفتند ایران، هفتصد هشتصد تا هم تو کمپ شمالند، از آن طرف هم دو هزار و خرده ای توی کمپ جنوبند. تقریباً داریم یر به یر می شویم. دیگر جدا شده ندارد، نصف شده داريد. باضافه اینکه یک طرفش دارد زیاد می شود و یک طرفش دارد کم می شود، مریم رجوی کلاهش را بکشد بالا.

نمی دانم تشکر کنم ازتان یا تبریک بگویم که خیلی تا همین جایش موثر بوده و از بازتابهایش پیداست. طرف مقابل ته خط را دارد می بیند. جیغ و دادش هم از همین است. ولی نکته ای که به نظرم رسید بگویم این است که با تمام مسائلی که همه کشیدند و اینجا اهدافی هم که گفته شد نباید برداشت بر انتقام بشود و همین الانش هم نیست. اگر که دست از سر بچه های اشرف بردارند، دست از سر بچه هایی که تو هلندند و توی آلمانند بردارند، ما هیچ کاری باهاشان نداریم، ما خواستار متوقف شدن ظلم هستیم گذشته اش را هم می توانیم با قلب باز تحمل کنیم. بنابر این همیشه در به روی اینها باز است. وقتتان را زیاد نگیرم. ولی باز در طی صحبت اگر که امکان بود بیشتر خدمتتان می رسیم و در موارد متفاوت دیگر توضیح می دهیم. با تشکر.

آقاي محمد حسين سبحاني:

سلام عرض می کنم خدمت دوستان و مهمانان گرامی و خوش آمد می گویم و در واقع من هم مثل دوستانم از اینکه یک رشد دو برابر را نسبت به سال گذشته و نسبت به دوستانی که حامیان ما هستند و چه دوستان جدا شده سازمان در این سمینار، اظهار خوشحالی می کنم، امیدوارم که سال آینده همین روند را با مطالب و آگاهی هایی که می رسانیم، بتوانیم به این رشد خودمان ادامه بدهیم. دوستان خواستند که من مختصری در رابطه با سرنوشت خانواده خودم توضیح بدهم، سپس به یک مطلب کوتاه نیز اشاره می کنم.

من به اتفاق خانواده ام از سال 57 با سازمان آشنا شدم و در سال 1983 به اتفاق همسرم خانم افسانه طاهریان به عراق رفتیم و به مدت بیست سال تا سال 2002 من توی عراق حضور داشتم و در آنجا مسئولیتهای مختلفی داشتم و به عضویت شورای مرکزی سازمان درآمدم، سپس به دلیل اختلافات سیاسی و ایدئولوژیکی که با سازمان پیدا کردم، به دستور مسعود رجوی و مریم رجوی و همینطور فهیمه اروانی که در آن مقطع در سال 1991 مسئول اول سازمان بود به زندان انفرادی در خیابان 400 در قرارگاه اشرف منتقل شدم و به مدت 8 سال در زندانهای مختلف سازمان زندان اطلاعات و امنیت صدام حسین در بغداد و زندان ابوغریب عراق حضور داشتم. در واقع نگفتم 8 هفته یا 8 روز یا 8 ماه، دقیقاً 8 سال من در یک اتاق زندانی بودم جز مقطعی که حدود یک سال و نیم در زندان ابوغریب بودم و 35 روزی که در زندان اطلاعات و امنیت بغداد بودم، تمام این 8 سال را در یک سلول در خیابان 400 در قرارگاه اشرف و قرارگاه بدیع زادگان در عراق زندانی بودم. در این مدت نگذاشتند که من با همسرم افسانه طاهریان ملاقات داشته باشم، 12 سال نگذاشتند من دخترم را ببینیم، در واقع دختر من وقتی من به زندان رفتم، اینجا عکسش هست که در واقع دختر 4-5 ساله بود و موقعی که من بعد از 12 سال توانستم خودم را به فضای آزاد برسانم، ایشان نه می توانست من را بشناسند و من نمی توانستم ایشان را بشناسم که خلاصه با علامتهایی که از شکل لباس شلوار و اینها داشتیم، توانستم بعد از 14 سال ایشان را توی هامبورگ ببینیم و برای اولین بار همدیگر را ببینیم. الان نکته ای که می خواهم تأکید بکنم دختر من دختری 21 ساله است و الان حدود 15 سال است که از مادرش اطلاعی ندارد و نمی داند کجاست و هیچ سرنوشت او هم مشخص نیست. سازمان مجاهدین توی نشریه اش نوشته که خانم افسانه طاهریان عضو شورای رهبری سازمان است و آماده است که در هر مکان و محلی بیاید شهادت بدهد که با رضایت خودش در عراق است ولی الان من دو سال است در مجامع حقوقی و سیاسی پیگیری این مسئله را می کنم ولی هنوز سازمان مجاهدین اجازه نداده که ایشان در یک محیط آزادی بیاید و آن مطالبی که به نقل از ایشان سازمان مجاهدین در نشریه مجاهد نوشته در واقع مشخص شود که کدام درست و کدام غلط. من از موقعی که در اروپا آمده ام، با بقیه دوستان جدا شده سازمان دست به این کار زدیم که تجربیات تلخ گذشته مان را در اختیار مردم قرار بدهیم از آن مقطع در سه سال گذشته سازمان مجاهدین به کرات تهدیدات تلفنی و فیزیکی علیه بنده کرده بویژه در سه هفته گذشته که در واقع بعد از پذیرفته شدن شکایت حقوقی ما توسط دادگستری فرانسه و همینطور چاپ خاطراتم و کتابم، کتابی که چاپ کردم تحت عنوان روزهای تاریک بغداد، این حملات فزونی گرفته من همینجا ضمن تأکید صحبت دوستمان آقای خدابنده که ما تجربه 25 سال گذشته مان بوده که کینه را کنار بگذاریم، همین الان هم خطاب به سازمان مجاهدین و رهبرانش می گوییم که ما کینه مثل شما نداریم و مثل شما با کینه و قهر نمی خواهیم به مبارزه ادامه دهیم ما با نرمترین شیوه ها اجازه نخواهیم داد فرقه مجاهدین عملیات تروریستی افکار تروریستی، اندیشه تروریستی خودش را در اروپا هم ترویج کند با نرمترین شیوه ها . بنابراین خطابم به مریم رجوی در اور سور اواز است که ایشان و آقای مهدی ابریشم چی و آقای محدثین و آقای روحانی که در سه هفته گذشته حملاتی علیه بنده و یکی از دوستانمان انجام دادند و ما را تهدید به ترور کردند و نوارش موجود است، بهشان توصیه می کنم به جای پیشبرد و به کار گیری اعمال تروریستی بیایند در یک صحنه مناظره می توانستند همینجا تشریف بیاورند و ما در خدمتشان باشیم هر آنچه که آنها دارند بگویند در پیشگاه مردم و رسانه های عمومی و ما هم نقطه نظارت خودمان بگوییم. من صحبت را کوتاه می کنم و از همه دوستان تشکر می کنم.